Het was een intens jaar. Vrij zijn: we hebben het nodig. Dit was het jaar waarin de wereld en economie weer net niet in elkaar stortten, maar ook het jaar waarin er vooral ook veel gebouwd werd. Het jaar waarin bekend werd hoe ‘verwend’ deze generatie precies is. Want ja, wij willen inderdaad allerlei dingen. Zoals bijvoorbeeld een fatsoenlijke studie, een dak boven ons hoofd en na die studie het liefst ook nog een baan. We gaan niet rijker worden dan de generatie boven ons en dat hoeft ook niet, maar overleven zou leuk zijn.
Dit was het jaar waarin we het Bungehuis en Maagdenhuis hebben bezet, een paar weken nadat Folia mijn column ‘Bezet Iets!’ publiceerde… Ze kunnen vinden dat we veel eisen, maar we bleken ook best bereid er iets voor te doen. De activistische en betrokken student is al lang geen uitzondering meer. Sommigen van ons kijken inmiddels liever The Trews dan het nieuws. Er sissen dingen, de lont schroeit. Voorlopig gaat er niks ontploffen, maar de vonken slaan nog wel even over. We demonstreren en verenigen, we voeren debatten en symposia, we proberen ons te organiseren tegenover iets waarvan organisatie de grootste kracht is.
Vrij zijn. Energie is brandstof en het is te vroeg voor ons om uit te doven. Ik weet niet hoe blut en moe jij bent, maar ik ga die vrijheid niet vinden op een vakantie-eiland. Ik ga niet kunnen ontspannen door me te onttrekken aan de realiteit en studieschuld terwijl we op Twitter doorgaan met discussiëren. Het is al moeilijk genoeg om met een groep individuen een samenhangend verhaal te maken tegenover systeemproblemen, dus het laatste wat we deze zomer moeten doen is elkaar in eindeloze gevechten over ‘het gelijk’ de mond te snoeren. Vuur heeft zuurstof nodig. Daarom ben ik deze zomer ongenuanceerd eerlijk in plaats van politiek correct. Dan kunnen we elkaar leren kennen, in plaats van bevechten. Dan kan het vuurtje blijven branden voordat wij opbranden, voor een volgend intens jaar.
