Lieve Simone,
Nou zeg, wat een pretenties van de New Yorkse vetkuif-boys. Dat ze zo’n schone Hollandse dame aan zich voorbij laten gaan, schande! Ondanks dat de onderdrukte homoseksualiteit van onze militaire Pentagon-man leidt tot wat ongemakkelijke situaties, zou ik hier niet willen beweren dat de Berlijners preuts zijn. In tegendeel: het voelt hier soms alsof het tijdperk van de vrije liefde nooit is opgehouden. Dit zie je bijvoorbeeld in de vrijpostige wijze waarop stelletjes elkaar op straat staan te betasten dat het een lieve lust is. Ook kwam deze ruimdenkendheid mooi naar voren toen ik reageerde op een advertentie voor een kamer in de wijk Kreuzberg. Van de hoofdbewoner José kreeg ik het bericht dat ik van harte welkom was, maar het was wel van belang dat ik me kon vinden in de levensfilosofie van deze hechte woongemeenschap: het nudisme!
Over mijn eigen liefdesleven: sinds een maand heb ik een Duits vriendinnetje die ik Mein Suß noem. We kusten voor het eerst om zes uur 's ochtends in de photobooth bij Warschauerstraße nadat we naar club Cassiopeia geweest waren, zeer romantisch! De ironie van het leven wil dat ze dichter bij Amsterdam (434 km) dan Berlijn (580km) woont, namelijk in het Rijnlandse Mainz. Dit betekent dat Schnuckel, zoals ik nu te boek sta, een flink eind moet reizen om Puppe op te zoeken. Wat een heel fijne dienst hiertoe is, is mitfahrgelegenheit.de. Mensen geven op wanneer ze waar naartoe rijden en tegen een (kleine) vergoeding kan je einsteigen. Leuk hieraan is tevens dat je veel verschillende mensen (van uiteenlopend pluimage) ontmoet. Zo zat ik onder andere in de auto met een allervriendelijkste moslimfundamentalist (die aan iedereen overheerlijke chocola uitdeelde!) een scriptschrijver (die net in Berlijn een prijs voor zijn film had gewonnen) en samen met een auteur die voor zijn nieuwste boek net een jaar bij een Methodisten-kolonie in Bolivia had doorgebracht. Erg geestverruimend allemaal!
Maar terugkomend op mijn relaties met vrouwen: deze zijn niet allen altijd even succesvol hoor. Er zijn wat troubles in paradise geweest recently. Er is dit meisje waar ik woon, ik durf haar naam bijna niet op te schrijven (Soeraya, aah!); bang elk moment van de dag dat ze plotseling achter me kan staan, die een nogal onconstructieve en offensieve houding aanneemt wanneer ze het (onterechte!) idee heeft dat ik te weinig in het huishouden doe. Minder diplomatiek: er wordt hier een schrikbewind gevoerd, help! Gezien het feit dat we samen in één huis wonen valt één van de opties in de omgang met vijanden weg: het vluchten. Dit betekent een politieke koers varen die tot doel heeft ervoor te zorgen dat onze Koude Oorlog niet al te heet wordt en natuurlijk de allianties met andere huisgenoten proberen te versterken. Gelukkig zit mijn tijd onder het huidige regime er bijna op gezien het feit dat ik eind deze maand verhuis naar een ander appartement in Neukölln.
Met meer gemengde gevoelens sluit ik echter de briefwisseling tussen ons tweeën af. Jammer dat er een eind komt aan al je leuke verhalen uit the City, de correspondentie was voor ondergetekende een waar genoegen! Desalnietteming vind ik het erg leuk dat we deze blog kunnen voortzetten en ben ik benieuwd aan wie (en vanuit welke uithoek van de wereld) je het stokje zal overdragen. Geniet van het kerstfeest terug in de vertrouwde Heimat en al het beste voor 2012!
Liefs,
Vincent
Nou zeg, wat een pretenties van de New Yorkse vetkuif-boys. Dat ze zo’n schone Hollandse dame aan zich voorbij laten gaan, schande! Ondanks dat de onderdrukte homoseksualiteit van onze militaire Pentagon-man leidt tot wat ongemakkelijke situaties, zou ik hier niet willen beweren dat de Berlijners preuts zijn. In tegendeel: het voelt hier soms alsof het tijdperk van de vrije liefde nooit is opgehouden. Dit zie je bijvoorbeeld in de vrijpostige wijze waarop stelletjes elkaar op straat staan te betasten dat het een lieve lust is. Ook kwam deze ruimdenkendheid mooi naar voren toen ik reageerde op een advertentie voor een kamer in de wijk Kreuzberg. Van de hoofdbewoner José kreeg ik het bericht dat ik van harte welkom was, maar het was wel van belang dat ik me kon vinden in de levensfilosofie van deze hechte woongemeenschap: het nudisme!
Over mijn eigen liefdesleven: sinds een maand heb ik een Duits vriendinnetje die ik Mein Suß noem. We kusten voor het eerst om zes uur 's ochtends in de photobooth bij Warschauerstraße nadat we naar club Cassiopeia geweest waren, zeer romantisch! De ironie van het leven wil dat ze dichter bij Amsterdam (434 km) dan Berlijn (580km) woont, namelijk in het Rijnlandse Mainz. Dit betekent dat Schnuckel, zoals ik nu te boek sta, een flink eind moet reizen om Puppe op te zoeken. Wat een heel fijne dienst hiertoe is, is mitfahrgelegenheit.de. Mensen geven op wanneer ze waar naartoe rijden en tegen een (kleine) vergoeding kan je einsteigen. Leuk hieraan is tevens dat je veel verschillende mensen (van uiteenlopend pluimage) ontmoet. Zo zat ik onder andere in de auto met een allervriendelijkste moslimfundamentalist (die aan iedereen overheerlijke chocola uitdeelde!) een scriptschrijver (die net in Berlijn een prijs voor zijn film had gewonnen) en samen met een auteur die voor zijn nieuwste boek net een jaar bij een Methodisten-kolonie in Bolivia had doorgebracht. Erg geestverruimend allemaal!
Maar terugkomend op mijn relaties met vrouwen: deze zijn niet allen altijd even succesvol hoor. Er zijn wat troubles in paradise geweest recently. Er is dit meisje waar ik woon, ik durf haar naam bijna niet op te schrijven (Soeraya, aah!); bang elk moment van de dag dat ze plotseling achter me kan staan, die een nogal onconstructieve en offensieve houding aanneemt wanneer ze het (onterechte!) idee heeft dat ik te weinig in het huishouden doe. Minder diplomatiek: er wordt hier een schrikbewind gevoerd, help! Gezien het feit dat we samen in één huis wonen valt één van de opties in de omgang met vijanden weg: het vluchten. Dit betekent een politieke koers varen die tot doel heeft ervoor te zorgen dat onze Koude Oorlog niet al te heet wordt en natuurlijk de allianties met andere huisgenoten proberen te versterken. Gelukkig zit mijn tijd onder het huidige regime er bijna op gezien het feit dat ik eind deze maand verhuis naar een ander appartement in Neukölln.
Met meer gemengde gevoelens sluit ik echter de briefwisseling tussen ons tweeën af. Jammer dat er een eind komt aan al je leuke verhalen uit the City, de correspondentie was voor ondergetekende een waar genoegen! Desalnietteming vind ik het erg leuk dat we deze blog kunnen voortzetten en ben ik benieuwd aan wie (en vanuit welke uithoek van de wereld) je het stokje zal overdragen. Geniet van het kerstfeest terug in de vertrouwde Heimat en al het beste voor 2012!
Liefs,
Vincent
