Jarenlange conditionering door vriendinnen, tijdschriften en films galmt door mijn hoofd terwijl ik geconcentreerd niet-kijk hoe hij zijn t-shirt uitdoet. Hij lokte me uren geleden mee met een uitnodiging voor een barbecue die niet bestond. Nu kijken we de openingsscène van Up, over een man en vrouw die hun hele leven bij elkaar blijven. ‘Zo romantisch.’ Hij weet waar mijn zwakke plek zit. Hij kijkt als een engeltje, dus is waarschijnlijk duivels. Nu raakt zijn knie mijn heup en durf ik niet te ademen.
Wie zegt dat ik me aanstel, kan een stomp verwachten. Probeer maar als meisje/vrouw niet afgestompt door je liefdesleven te gaan, terwijl je continu te horen krijgt dat mannen alleen maar seks willen, en dat je de meeste kans maakt op affectie door steeds je uiterlijk te veranderen en te verbeteren. Maar niemand kan alle vrouwen zijn, en dit is natuurlijk vooral bedacht om make-up te verkopen. Ondertussen zijn er helaas genoeg lullen die liegend en bedriegend door het leven gaan. Toch maar het zekere voor het onzekere nemen, dus. Het superzekere. Ik fiets direct naar huis, voordat zijn vastberaden handen in mijn haar me onzeker maken. Direct, na een dagdeel of twee.
Terwijl tijdschriften, films en vriendinnen me de dagen daarna vertellen dat ik paranoïde ben en echt eens over mijn ex moet raken, komt er ook een gerucht via een gemeenschappelijke kennis. Dat hij de openingsscéne van Up ook bij haar heeft opgezet, na een niet-bestaande barbecue. Dat ‘ie alles ontkent. Dat hij zegt: ‘Ik snap niet waarom ze dacht dat ik haar wilde, ik heb haar weggestuurd.’ Dat hij dus precies is wat hij niet wilde lijken. Tja.
Pandapunten sparen is zo slecht niet. Maar toch, ik koester elk restje naïviteit. En blijf geloven: mannen en vrouwen zijn niet zo verschillend. Maar jongens... dat blijft een ander verhaal.
