Normaal zijn we blij als we aangesproken worden door een meisje in een wit T-shirt. Maar toen we vorige week op een winderige woensdagmiddag de Oudemanhuispoort binnenliepen, waren we sceptisch. Ze vroeg ons namelijk of we een flyer wilden, met die zeldzame soort jovialiteit waarvan men zegt dat je die alleen op VVD-borrels tegenkomt. We zuchtten. Al de hele week kregen we de ene na de andere aftandse folder in onze klauwen gestouwd, met lettertypes alsof een dronken bonobo de vormgeving voor zijn rekening had genomen. Maar deze flyer was anders. We werden betoverd door het azuurblauw en het strakke logo, en dan zei ze ook nog dat we haar al-tijd konden bellen. Plotseling kregen we weer een beetje hoop voor de studentenraadsverkiezingen.
De vormgever van vele studentenraadspartijfolders.
Doe ons maar zo’n vrije universiteit: waar Bildung plaatsmaakt voor cv-building, waar het bindend studieadvies flexibel is en waar elke docent een ster is op haar eigen YouTube-kanaal. De universiteit als traineeship voor een vaste barkruk aan de Patatbalie. Daarom baalden we ook zo dat die studentenraadsverkiezingen al geweest zijn. En zelfs toen we acte de présence wilden geven bij de uitslagenborrel waren we te laat.
Toen we aankwamen wist een niet nader te noemen UvA-Sociaal-kandidaat ons te vertellen dat de uitslag al een uur voor de officiële bekendmaking in een achterkamertje aan een select gezelschap was toegefluisterd. Daar waren de spatiebalkmusketiers nog in grote getale aanwezig, zei hij, maar omdat ze slechts één zetel hadden, hadden ze de borrel al verlaten. En we hadden ons er nog zo op verheugd. De Vrije Student had ons ticket naar De Patatbalie kunnen zijn. We zagen ons er al helemaal zitten: visitekaartjes vergelijkend, pochend met onze nevenfuncties en dingen brallend als ‘Ha Jacqueline! Jij ziet er uit alsof je nog wel een Chardonnaytje lust!’
