Om mijn hoge huur en biologische speltbrood te betalen en mezelf daarbij hopelijk ook nog een beetje nuttig te maken, geef ik workshops aan ambitieuze twintigers. Ik bedoel die twintigers die het meest in hun mars hebben, inclusief de meeste burn-outs. Zo stond ik laatst op dezelfde dag eerst voor een luidruchtige groep even creatieve als chaotische televisiemakers, en die avond voor een groep netjes geklede en eloquente uitblinkers bij de VU, van wie bijna niemand minder dan zes jaar had gestudeerd en iedereen bezig was aan zijn master Chinese bedrijfskunde dan wel aan een oogbal-netvliesspecialisatie. Als je naar ze keek leken deze twee groepen hooguit hun leeftijd gemeen te hebben, maar alleen op hun kamer lopen ze tegen precies dezelfde problemen aan. Van existentiële crisissen tot de meer simpele maar voor het bestaan even prangende vragen als: hoe betaal ik mijn speltbrood?
Onze ambitie is eindeloos, maar de fantasie op. Zo was het best logisch dat we met de ambitieuze doch onzekere en doodvermoeide jongeren bij zowel BNN als de VU uiteindelijk uitkwamen op precies dezelfde noodzaak: nadenken over waar je talenten en passies liggen, en hoe je die zo goed mogelijk kunt ontwikkelen en exploiteren. Niet alleen maak je dan de meeste kans je strijd op overleven vol te houden, ook heeft de huidige chaotische samenleving er een stuk meer aan als de juiste mensen op de juiste plekken zitten. Zoals op bestuurlijke plekken, ik noem maar wat.
Aan het einde van de avond op de VU was er een meisje dat bijna tranen in haar ogen had, maar ook een hele brede lach. Ze stdeerde geloof ik management, en had nog nooit zo over haar leven nagedacht. Ze wilde eigenlijk moeder worden, en een fi losofi sch debatcafé met taarten en spelletjes openen. Ze fluisterde bijna, maar ik denk dat ze weleens heel rijk en gelukkig zou kunnen worden... twee dingen die je diploma absoluut niet garandeert.
