Ik heb een derde dochter gekregen. Ik had er al twee, en toen diende zich een derde aan. Alleen kwam ze vroeg, bij 28 weken. Als student heb je vermoedelijk nog weinig met het ouderschap van doen, maar personeel met kinderen dat deze column leest zal weten: dat is erg vroeg. Dat betekent ook dat de fase kort voor de bevalling (het was nota bene een normale bevalling) spannend was. Maar wat wist ik mij getroost met de expertise van de medische wetenschap! Ze ligt nu al meer dan twee weken op de afdeling neonatologie van de VU, nadat moeder al weken onder toezicht van de afdeling verloskunde stond.
Sommige mensen richten zich in geval van paniek en wanhoop tot godsdienst. Ik snap dat heel goed; in de laatste spannende weken voor de komst van mijn dochter begon ik prompt het gospelachtige nummer ‘People Get Ready’ van Curtis Mayfield te luisteren, talloze malen. Maar na de geboorte kon ik maar één ding aanbidden: de medische wetenschap en onze gezondheidszorg. Die tak ligt voortdurend onder vuur en wordt veel afgekat in de media, maar wat heb ik een bewondering voor de nauwkeurigheid en toewijding van artsen en verplegers.
Wie op dit moment zelf een studie doet om mensen gezonder te maken, onderzoek uitvoert of anderen leert om mensen gezond te maken: weet dat u nog aanbeden wordt. Weet dat uw werk gezien en gewaardeerd wordt. Mijn dochter ligt nu meer dan twee weken in een couveuse en ze maakt het goed. Ik zal haar voor de rest van haar nu al roemruchte bestaan op het hart drukken om de wetenschap te eren en er altijd in te blijven geloven, ook als het af en toe wat minder gaat.
