In de aangifte tegen de Maagdenhuisbezetters kregen twee jongens met een Noord-Afrikaans uiterlijk een prominente rol. Ach ja, ook om bij een rechter wat gedaan te krijgen, heb je soms een stereotype nodig. Wij hadden altijd het idee dat iedereen op de UvA, behalve de afdeling culturele antropologie uiteraard, Afrika als een land zag. Dat bleek uiteindelijk vooral voor HvA-studenten vervelend: in het jaar dat de academische banden moesten worden aangehaald, mochten zij voor hun studie geen voet meer op het continent zetten. Allemaal vanwege de drie landen waarin er ebola was uitgebroken en politieke instabiliteit (hoewel er echt niet overal een negatief reisadvies geldt).
Voor UvA-studenten gelden andere regels: zij hebben doorgaans ‘beweegredenen die meer gegrond zijn’ - de taalkundige contradictie in deze zin zullen we voor nu buiten beschouwing laten. Het deed ons denken aan wat we hoorden na de overname van de HvA door de UvA: de eerste werd volgens oud-domeinvoorzitter Peter van Gorsel gezien als ‘het domme neefje dat mee de wijde wereld in moest’. Maar volgens HvA-medewerker Pieter Claeys kan het nog erger: ‘Het Maagdenhuis is ook van de HvA, het lijkt wel of de bezetters dat vergeten zijn.’ Want als er in de eredivisie studentenbezettingen teams worden gemaakt, dan staan de HvA’ers consequent wissel. Zowel UvA-studenten als het CvB zochten hun teamgenoten liever elders, bijvoorbeeld in Londen of in de Stopera.
Onze favoriete wisselspeler is HvA rector Huib de Jong – de Winston Bogarde van het bestuursgilde. De man die wel aanwezig is op de training, maar bij het eerste fluitsignaal op de hoofdtribune zit. Bescheidenheid kent geen tijd: een HvA-studentlid in het CvB? Hij wil er best over praten, maar ach, wie zit daar nou op te wachten? De domeinvoorzitters vinden het wel prima gaan. De Maagdenhuisbezetters maakten zich er ook al niet druk over en bovendien, zo vertelde de HvA-docent Dieuwertje Scheringa in Folia Magazine: ‘De hogeschoolstudent is een ander soort student.’ Het zijn jongens en meisjes van de praktijk, vervolgde ze, ze willen weten waar de stopcontacten zitten, waar ze in stilte kunnen werken en wanneer ze hun cijfer krijgen. Wat deze studenten er zelf van vinden weten we ook na het lezen van Folia niet – ze zitten niet eens in het stadion.
Dus we verlieten het Roeterseiland, trotseerden de Mauritskade en wandelden het Kohnstamnhuis binnen op zoek naar de HvA-student. Aan de achterkant, op de paradijselijke binnenplaats zaten ze met hun docenten in de zon te eten. Boven liepen we door de medialounge, waar studenten op comfortabele banken games aan het developen waren. In de studiezaal werden de vele stopcontacten omgeven door ruime werkplekken die je voor een extra beetje stilte met een mobiel scherm af kon sluiten. Verlekkerd keken we om ons heen: zoveel nisjes, zoveel comfortabele hoekjes, zoveel gezellige portretten van docenten aan de wand. Het was opium voor de student: wie thuis een Playstation heeft, zegt gemakkelijk af voor de voetbaltraining.
De eerste alinea van dit blog is aangepast nadat er onjuistheden in bleken te staan.
