‘Zolang ik zijn vriendin niet vertel dat hij vreemdgaat, met eh, mij bijvoorbeeld, is het 300 euro. Dan hoef ik tenminste niet elke nacht te werken.’
‘Alles lekt, maar we gaan echt niet meer klagen. Toen we dat deden stond-ie ineens op maandagnacht naast m’n bed. Terwijl ik sliep.’
‘De eerste keer was het gewoon een rare opmerking, nu knijpt-ie bij elke ontmoeting keihard in m’n kont. Zolang ik hem ontwijk en m’n mond hou sta ik in ieder geval niet ineens op straat.’
De quotes hierboven heb ik niet verzonnen om een punt te maken, maar allemaal voorbij horen komen… in de laatste maanden. Nee, ik heb het niet weer over prostituees die op de Wallen onder het mom van ‘reddingsacties’ plaats moeten maken voor dure appartementen, maar mismanagement van een andere categorie. Net als in andere grote steden is het in Amsterdam nu zo onmogelijk geworden voor twintigers om een betaalbare woning te vinden, dat je allang blij mag zijn als je hoge huur het enige probleem is. Dolletjes voor dertigplussers dat de hypotheekrente laag staat en de koophuizenmarkt weer aantrekt, maar het leeuwendeel van de studerende en afgestuurde twintigers kunnen 1) geen huis en baan vinden, 2) nemen een baan onder hun niveau en hebben absoluut geen uitzicht op een vast contract of 3) besluiten maar zzp’er te worden om in ieder geval te kunnen blijven werken.
Drie opties met stuk voor stuk 0 procent kans op een fatsoenlijk huurcontract. Tel daarbij op dat jonge vrouwen in die leeftijdscategorie in Amsterdam met zo’n 30 procent zijn oververtegenwoordigd en er ontstaan hele gekke machtsverhoudingen. Wat overblijft zijn huisjesmelkers die met intimidatie de al scheve machtsverhouding nog meer op de spits drijven. Vorige week kreeg de Huisjesmelker van het Jaar bij wijze van ludieke prijs een gouden brandblusser uitgereikt. Leuke actie, maar voor de Amsterdamse huurmeisjes die ik ken geldt een heel andere prijs.
