Lieve Vincent,
Haha! Vertelde ze je bij de nationalistische Burschenschaft dat je niks moest geloven van die communisten aan je Freie universiteit? Hoe heb je jezelf in hemelsnaam als uitwisselingscommunist (mag ik je dan zo noemen? ;) ) naar binnen gekletst?
Aan de Sciences Po heb ik een vak politieke filosofie gevolgd over het onderscheid tussen nationalisme en patriottisme. De nationalist en de patriot hebben beiden het vaderland lief, maar de soort liefde verschilt. De liefde van de nationalist is blind, zoals in een vurige romance. Daarentegen is de liefde van de patriot kritisch, zoals in een stevige vriendschapsrelatie. De nationalist baseert zijn liefde op een vermeende gedeelde geschiedenis van het land en diens bewoners, terwijl de patriot zijn liefde baseert op de vrijheden die het land waarborgt door haar wetten en regels.
Net als je er iets van zegt wanneer je pot (= maat) een Chiquita-banaan eet, je sms'jes leest of met de sterkste jongens uit de klas een brugklasser pest, moet je kritisch zijn wanneer het vaderland Colombiaanse paramilitairen steunt, telefoongesprekken afluistert of Afghanistan pest. De Fransen pleiten zo voor burgerschap, dit zou simpelweg neerkomen op een knusse, stevige vriendschap met Frankrijk.
Vanuit de stad van de liefde moet ik nog wel even doorgaan op het liefdesthema. Tussen Parijs en mij was de 'fun honeymoon stage’ (herinner je je de grafiek van de buitenlandvoorlichting nog?) snel voorbij toen zij haar talrijke vakadministraties, dure woonruimte en onbehulpzame bewoners uit de doeken deed. Maar de zomerzon schijnt en langzaam word ik toch weer een beetje verliefd. En ik ben niet de enige: talloze toeristen (herkenbaar aan wat ik de Hercules-sandaal noem) belagen haar. Maar ik word niet blind verliefd, denk ik. Lieve Parijs, je bent mooi, maar je weet dat je mooi bent. Voor een toerist met Hercules sandalen, tien anderen. Daardoor houd je altijd iets verwaands. Kijk alleen al hoe hautain je langs de oevers van je rivier het ene na het andere prachtstuk opwerpt. De Notre Dame, het Palais de Justice, het Louvre, de école militaire en, hop, de Eiffeltoren. Alsof het niets is. En dan zuchten als mensen komen kijken. Ik zeg het je, lieve Parijs, omdat je mijn vriendin bent.
Vincent, hoe is het met jou en je Süß, eigenlijk?
Haha! Vertelde ze je bij de nationalistische Burschenschaft dat je niks moest geloven van die communisten aan je Freie universiteit? Hoe heb je jezelf in hemelsnaam als uitwisselingscommunist (mag ik je dan zo noemen? ;) ) naar binnen gekletst?
Aan de Sciences Po heb ik een vak politieke filosofie gevolgd over het onderscheid tussen nationalisme en patriottisme. De nationalist en de patriot hebben beiden het vaderland lief, maar de soort liefde verschilt. De liefde van de nationalist is blind, zoals in een vurige romance. Daarentegen is de liefde van de patriot kritisch, zoals in een stevige vriendschapsrelatie. De nationalist baseert zijn liefde op een vermeende gedeelde geschiedenis van het land en diens bewoners, terwijl de patriot zijn liefde baseert op de vrijheden die het land waarborgt door haar wetten en regels.
Net als je er iets van zegt wanneer je pot (= maat) een Chiquita-banaan eet, je sms'jes leest of met de sterkste jongens uit de klas een brugklasser pest, moet je kritisch zijn wanneer het vaderland Colombiaanse paramilitairen steunt, telefoongesprekken afluistert of Afghanistan pest. De Fransen pleiten zo voor burgerschap, dit zou simpelweg neerkomen op een knusse, stevige vriendschap met Frankrijk.
Vanuit de stad van de liefde moet ik nog wel even doorgaan op het liefdesthema. Tussen Parijs en mij was de 'fun honeymoon stage’ (herinner je je de grafiek van de buitenlandvoorlichting nog?) snel voorbij toen zij haar talrijke vakadministraties, dure woonruimte en onbehulpzame bewoners uit de doeken deed. Maar de zomerzon schijnt en langzaam word ik toch weer een beetje verliefd. En ik ben niet de enige: talloze toeristen (herkenbaar aan wat ik de Hercules-sandaal noem) belagen haar. Maar ik word niet blind verliefd, denk ik. Lieve Parijs, je bent mooi, maar je weet dat je mooi bent. Voor een toerist met Hercules sandalen, tien anderen. Daardoor houd je altijd iets verwaands. Kijk alleen al hoe hautain je langs de oevers van je rivier het ene na het andere prachtstuk opwerpt. De Notre Dame, het Palais de Justice, het Louvre, de école militaire en, hop, de Eiffeltoren. Alsof het niets is. En dan zuchten als mensen komen kijken. Ik zeg het je, lieve Parijs, omdat je mijn vriendin bent.
Vincent, hoe is het met jou en je Süß, eigenlijk?
