Lieve Vincent,
In je brief vraag je hoe ik het politieke landschap aan Sciences Po in Parijs zou kwalificeren. Nou, in ieder geval iets doffer dan dat bij jou aan de Freie Universität Berlin. Kleurrijke voorvechters van homo-, travestieten-, dieren- en plantenrechten kom je hier niet tegen. Je valt al op als je gympen aan hebt.
Zelfs in deze verkiezingstijd is de meest radicale vorm van actie voeren op Sciences Po het uitdelen van flyers. In de eerste instantie verbaast dit voor een instituut dat de grand-école politieke wetenschappen par excellence van Frankrijk pretendeert te zijn, maar eigenlijk is het logisch. Sciences Po is namelijk een opvoedinstituut, geen haven voor vrijdenkers. Je wordt er opgevoed in de subtiele en de minder subtiele gedragscodes van de Franse publieke zaak. Bijvoorbeeld leer je waar je wel en niet broodjes mag eten, welke sociologen je wanneer moet namesdroppen en hoe je een ‘Sciences-Po-stijl’ argument in elkaar draait. Dit is een symmetrie van argumentatie (vaak vergeleken met de Franse jardin ten opzichte van een wanordelijke Engelse landschapstuin) die je overal terugziet in het publieke debat. Als je het nooit hebt geleerd, zie je het niet en verlies je hoe dan ook de woordenwisseling. Behalve deze argumentatieregel is er nog een heel stel aan gedragscodes die ik geloof ik nog steeds niet zie.
Heeft Sarkozy ze ook niet goed gezien en is hij daarom naar huis gestuurd? Want, je zal het gehoord hebben, de changement is hier maintenant. Ondanks wat het verkiezingsslogan ('Le changement, c’est maintenant') van de nieuwe Franse president Hollande doet vermoeden, gaf zijn speech weinig Obama-gevoel. Het was te droog, te braaf en wellicht te symmetrisch. Ook de massa op de Bastille leek niet in een diep geraakte toestand, want voordat president Hollande uitgepraat was, bestormde men niet het plein, maar de wegen die ervan weg leidden. En zo zwom ik ineens tussen homo-, travestieten-, dieren-, planten- en nog-veel-meer-activisten. We werden op z’n Love Parade’s met de menigte mee gesleurd, maar konden gelukkig halverwege uit de stroom van de massa komen door ons vast te klampen aan een Dixi-toilet (aangezien dit de eerste keer zal zijn dat een Dixi-toilet levens redt leek me dit detail het melden waard).
Enfin, Sarkozy, c’est fini! Tot zover het politieke elan van niet alleen Sciences Po, maar heel Frankrijk op het moment. Is Merkel nu bang aan jouw kant? Wat roert er überhaupt in het Duitse politieke landschap deze dagen?
In je brief vraag je hoe ik het politieke landschap aan Sciences Po in Parijs zou kwalificeren. Nou, in ieder geval iets doffer dan dat bij jou aan de Freie Universität Berlin. Kleurrijke voorvechters van homo-, travestieten-, dieren- en plantenrechten kom je hier niet tegen. Je valt al op als je gympen aan hebt.
Zelfs in deze verkiezingstijd is de meest radicale vorm van actie voeren op Sciences Po het uitdelen van flyers. In de eerste instantie verbaast dit voor een instituut dat de grand-école politieke wetenschappen par excellence van Frankrijk pretendeert te zijn, maar eigenlijk is het logisch. Sciences Po is namelijk een opvoedinstituut, geen haven voor vrijdenkers. Je wordt er opgevoed in de subtiele en de minder subtiele gedragscodes van de Franse publieke zaak. Bijvoorbeeld leer je waar je wel en niet broodjes mag eten, welke sociologen je wanneer moet namesdroppen en hoe je een ‘Sciences-Po-stijl’ argument in elkaar draait. Dit is een symmetrie van argumentatie (vaak vergeleken met de Franse jardin ten opzichte van een wanordelijke Engelse landschapstuin) die je overal terugziet in het publieke debat. Als je het nooit hebt geleerd, zie je het niet en verlies je hoe dan ook de woordenwisseling. Behalve deze argumentatieregel is er nog een heel stel aan gedragscodes die ik geloof ik nog steeds niet zie.
Heeft Sarkozy ze ook niet goed gezien en is hij daarom naar huis gestuurd? Want, je zal het gehoord hebben, de changement is hier maintenant. Ondanks wat het verkiezingsslogan ('Le changement, c’est maintenant') van de nieuwe Franse president Hollande doet vermoeden, gaf zijn speech weinig Obama-gevoel. Het was te droog, te braaf en wellicht te symmetrisch. Ook de massa op de Bastille leek niet in een diep geraakte toestand, want voordat president Hollande uitgepraat was, bestormde men niet het plein, maar de wegen die ervan weg leidden. En zo zwom ik ineens tussen homo-, travestieten-, dieren-, planten- en nog-veel-meer-activisten. We werden op z’n Love Parade’s met de menigte mee gesleurd, maar konden gelukkig halverwege uit de stroom van de massa komen door ons vast te klampen aan een Dixi-toilet (aangezien dit de eerste keer zal zijn dat een Dixi-toilet levens redt leek me dit detail het melden waard).
Enfin, Sarkozy, c’est fini! Tot zover het politieke elan van niet alleen Sciences Po, maar heel Frankrijk op het moment. Is Merkel nu bang aan jouw kant? Wat roert er überhaupt in het Duitse politieke landschap deze dagen?
