UvA-studente Kiki Collot d'Escury (25) won afgelopen weekend met het Nederlands dameselftal het WK zaalhockey in Leipzig door in de finale gastland Duitsland te verslaan. Ze stort zich nu weer op haar studie culturele antropologie, maar de roes is nog niet verdwenen.
Hoe heb je de finale tegen Duitsland beleefd?
'Het was een gekkenhuis. Tijdens de halve finale tegen Tsjechië zat het al bomvol. Ruim zevenduizend Duitsers die ons allemaal uitfloten. Daar schrokken we van. Maar we zeiden tegen elkaar: blijkbaar zijn die Duitsers bang voor ons. In de finale was het nog erger. Een zee van Duitse vlaggen, en door al het lawaai konden we elkaar totaal niet verstaan op het veld.'
En erger nog: vlak voor het einde stonden jullie op achterstand.
'Klopt, maar we waren de betere ploeg en creëerden meer kansen, dus we voelden dat we nog iets konden doen. Twee minuten voor tijd maakten we gelijk. Ik zat toen al op de bank, dus ik moest mezelf inhouden om niet juichend het veld in te rennen.'
Toen kwamen de beslissende shoot-outs.
'Die waren slopend. Twee van onze speelsters misten, maar gelukkig stopte onze keeper alle drie de Duitse schoten. Opeens was het stil in het stadion, voor het eerst die dag. Al hoorde ik heel zachtjes iemand "Holland" roepen.'
Hoe voelt het om wereldkampioen te zijn?
'Dat voelt geweldig. Je leeft even in een bubbel. Maar terwijl je voortdurend berichtjes en foto's naar elkaar stuurt om in die roes te blijven, moet je ook weer je normale leven oppakken, en kom je op plekken waar niemand weet dat je wereldkampioen bent. Dat contrast...ja, dat voelt raar.'
Bekijk hieronder een samenvatting van de finale tegen Duitsland.
Hoe heb je de finale tegen Duitsland beleefd?
'Het was een gekkenhuis. Tijdens de halve finale tegen Tsjechië zat het al bomvol. Ruim zevenduizend Duitsers die ons allemaal uitfloten. Daar schrokken we van. Maar we zeiden tegen elkaar: blijkbaar zijn die Duitsers bang voor ons. In de finale was het nog erger. Een zee van Duitse vlaggen, en door al het lawaai konden we elkaar totaal niet verstaan op het veld.'
En erger nog: vlak voor het einde stonden jullie op achterstand.
'Klopt, maar we waren de betere ploeg en creëerden meer kansen, dus we voelden dat we nog iets konden doen. Twee minuten voor tijd maakten we gelijk. Ik zat toen al op de bank, dus ik moest mezelf inhouden om niet juichend het veld in te rennen.'
Toen kwamen de beslissende shoot-outs.
'Die waren slopend. Twee van onze speelsters misten, maar gelukkig stopte onze keeper alle drie de Duitse schoten. Opeens was het stil in het stadion, voor het eerst die dag. Al hoorde ik heel zachtjes iemand "Holland" roepen.'
Hoe voelt het om wereldkampioen te zijn?
'Dat voelt geweldig. Je leeft even in een bubbel. Maar terwijl je voortdurend berichtjes en foto's naar elkaar stuurt om in die roes te blijven, moet je ook weer je normale leven oppakken, en kom je op plekken waar niemand weet dat je wereldkampioen bent. Dat contrast...ja, dat voelt raar.'
Bekijk hieronder een samenvatting van de finale tegen Duitsland.
