Toeristen die zaterdag in een rondvaartboot Amsterdam wilden verkennen hadden pech. Bij iedere brug moesten ze inhouden en voorrang verlenen. Aan een ouderwetse roeisloep. En daarna weer. En weer. Ze hadden het kunnen weten. De grachten van Amsterdam behoorden gisteren toe aan de sloepen van de traditionele grachtenrace. En even traditioneel eindigde de knalgele boot van de HvA bijna als laatste.
Vanaf het Rembrandtplein waren de roeiboten rond twaalf uur ‘s middags al te horen. Niet zozeer door het geluid van de spanen op het water, maar dankzij de luidkeels coachende stuurmannen. ‘ÉEN! En TWEE! En DRIE!’ klonk het onverbiddelijk. De roeiers ondergingen het als een groep galeislaven en roeiden hard door.
Ze hadden het sowieso niet erg getroffen gister, de mannen en vrouwen in de boten. De roeiveteraan die vlak voor de start zijn bezorgde jongere teammaat had verzekerd dat ‘je helemaal niet op buienradar moet kijken, dat klopt toch niet,’ had gelijk gekregen. Het zou zachtjes regenen, volgens de voorspelling. Maar het regende pijpenstelen.
Temidden van alle grijsheid was de meest opvallende verschijning bij de grachtenrace zoals altijd de Plancius, de boot van de Hogere Zeevaartschool. Groot, geel en gevuld met tien eerstejaars HVA-studenten maritiem officier. Niet dat de Plancius ooit meestrijdt om winst. De zware sloep met slanke studenten is bij voorbaat kansloos tegen de slanke sloepen met zware krachtpatsers uit Friesland. Kansloos ook tegen de boot van de HES, die als 54 eindigde.
Toch was het een groot succes, vertelde Plancius-belegeider Daniël vlak na de race: 'Het was zwaar. Door de regen koel je sneller af. Het kost je lichaam dus extra energie om weer op te warmen. De jongens zijn allemaal kapot. Maar het teamgevoel is gestegen. Ze zijn nu aan het uitrusten, zo meteen horen we de uitslag.'
Die uitslag was naar behoren, voor de Plancius. 118e van de 122.
Bij de voorbereiding op de Grachtenrace trainde Folia-verslaggever Bob van Toor mee.
Vanaf het Rembrandtplein waren de roeiboten rond twaalf uur ‘s middags al te horen. Niet zozeer door het geluid van de spanen op het water, maar dankzij de luidkeels coachende stuurmannen. ‘ÉEN! En TWEE! En DRIE!’ klonk het onverbiddelijk. De roeiers ondergingen het als een groep galeislaven en roeiden hard door.
Ze hadden het sowieso niet erg getroffen gister, de mannen en vrouwen in de boten. De roeiveteraan die vlak voor de start zijn bezorgde jongere teammaat had verzekerd dat ‘je helemaal niet op buienradar moet kijken, dat klopt toch niet,’ had gelijk gekregen. Het zou zachtjes regenen, volgens de voorspelling. Maar het regende pijpenstelen.
Temidden van alle grijsheid was de meest opvallende verschijning bij de grachtenrace zoals altijd de Plancius, de boot van de Hogere Zeevaartschool. Groot, geel en gevuld met tien eerstejaars HVA-studenten maritiem officier. Niet dat de Plancius ooit meestrijdt om winst. De zware sloep met slanke studenten is bij voorbaat kansloos tegen de slanke sloepen met zware krachtpatsers uit Friesland. Kansloos ook tegen de boot van de HES, die als 54 eindigde.
Toch was het een groot succes, vertelde Plancius-belegeider Daniël vlak na de race: 'Het was zwaar. Door de regen koel je sneller af. Het kost je lichaam dus extra energie om weer op te warmen. De jongens zijn allemaal kapot. Maar het teamgevoel is gestegen. Ze zijn nu aan het uitrusten, zo meteen horen we de uitslag.'
Die uitslag was naar behoren, voor de Plancius. 118e van de 122.
Bij de voorbereiding op de Grachtenrace trainde Folia-verslaggever Bob van Toor mee.
